คนขาดรักมันทรมาน หัวใจไหวหวั่นชีวิตสุดอับเฉา เขาเปลี่ยนไป ใจเขามีคนใหม่ คนร้องไห้คือเรา สัญญาคาใจ ไม่เคยจะคิดมีใหม่ คงซึ่งไว้เหมือนเก่า คนใจดำหลงลืมคำรักเรา เหมือนปากกาด้ามเก่าหมึกจางถูกร้างลา เดือนจากฟ้าอำลาดาว ถึงคราวยังกลับแวววับจับเวหา เขาจากไป ไปแล้วคงจะไม่คืนหวนกลับคืนมา ทิ้งรอยอาลัย เหลือเพียงภาพสองเราถ่ายเคียงคู่ไว้แทนหน้า รอยลายเซ็นเขียนไว้เป็นสัญญา จะรักมั่นจนกว่า ดินฟ้าเสื่อมสลาย * ยามขาดรักแสนทรมาน หัวใจฟุ้งซ่านมันแสนสุดเลวร้าย ถึงอยากลืม ลืมรักที่แสนสั้น มันก็กลั้นไม่ไหว เห็นเดือนเคียงดาวสกาวสดใสนวลผ่อง เรากลับหมองร้องไห้ คนเคยเคียงเขาลำเอียงหัวใจ หนีไปมีรักใหม่จะทำไฉนหนอเรา (ซ้ำ*)