เรามันแค่เพียงพรอกพร้าว เขาเป็นสาวสวยรวยเสน่ห์ หัดเจียมตัวไว้ก็ดี หากเผื่อบางที เขาไม่มอง ไม่ต้องร้องไห้ เราคงต้องไปเกิดใหม่ เลือกเกิดไปให้เท่าเทียมกับเขา เกิดมาชาตินี้บุญเรา ไม่ได้ร่วมทำในชาติเก่า เขาจึงไม่มอง * ฟ้าไม่มีทางส่งนางฟ้าให้มาโปรด คงไม่มีวันที่ดอกฟ้าร่วงสู่ดิน ** ใจมันแห้งเหี่ยว เมื่อเธอไม่เหลียวมอง ได้แต่ร่ำร้องเหมือนคนไม่มีสิทธิ์ ใจมันแห้งเหี่ยว เมื่อเธอที่หมายปอง ไม่อาจเป็นเจ้าของ จับจองเธอด้วยสายตา แต่เธอม้ายใจ เรามันแค่เพียงพรอกพร้าว มันต่างกันราวฟ้ากับดิน เธออยู่บนฟ้าเหนือดิน มีชาติตระกูลสูงสิ้น ฉันกินข้าวแกง